अथ श्रीमाधवतीर्थस्तोत्रम् मध्वाचार्याप्तसन्यासं मध्वाचार्यसुसेवकम् । मध्वाचार्याप्तसद्विद्यं माधवार्यमहं भजे ॥ १ ॥ नृहर्यार्याप्तसंस्थानं मूलरामसुपूजकम् । आशाजिद्रामपूजेतं माधवार्यमहं भजे ॥ २ ॥ पञ्चव्यासशिलापूजां कुर्वाणं भक्तिपूर्वकम् । वामनाद्यर्चकं भक्त्या माधवार्यमहं भजे ॥ ३ ॥ द्युनामकतिरोवंशश्रीश्रितो योऽन्तरिक्षगः । श्रीमध्वमध्वपू । पस्तु तद्गो यो मधुनामकः । श्री हरी रामरूपस्तु वंशराम ॥ ४ ॥ इति स्मृतः । तत्पूजानुगुणाख्येतं माधवार्यमहं भजे वंशवृद्धिकरो यस्तु मोक्षानन्दप्रदस्तथा । वंशरामस्तदर्चेतं माधवार्यमहं भजे मानां सर्वप्रमाणानां मुख्यबो ध्यतया धवः । हरिरित्यादिश । न्तं ज्ञं माधवार्यमहं भजे “मा” न चास्ति “धवः " स्वामी हरेरन्य ॥ ५ ॥ इति स्फुटम् । युक्त्यागमैः साधयन्तं माधवार्यमहं भजे । सधवां बोधयन्तं ज्ञं माधवार्यमहं भजे ॥ ६ ॥ वैराग्यदृढभक्त्युत्थ सदुपासनजां हि माम् । मणिपुरवरसंस्थे मूलवृन्दावने यो ॥ ७ ॥ सकलबुधमणीड्यो राजते ज्ञानिवर्यः । श्रु । तिवरमुनिमान्यो मा धवार्यो महात्मा भगवति ॥ ८ ॥ निजभक्तिं मे प्रदद्यात् सदात्मा माधवार्यं स्मरन् भक्त्या यः पठे । त् स्तोत्रमुत्तमम् । सत्यात्मभिक्षुर चितं स सर्वाभीष्टभाग्भवेत् ॥ ९ ॥ ॥ इति श्रीमाधवतीर्थस्तोत्रम् ॥