अथ प्रार्थनादशकस्तोत्रम्
रमारमण मध्वादि देशिक श्रीहृदब्जग ।
हयग्रीव कृपालो मे प्रार्थनां शृणु सादरम् ॥ १ ॥
अयोग्यविषये स्वामि न् सर्वथा न मनो भवेत् ।
चांचल्यं मूलतश्छिन्धि दुराशां हर दूरतः ॥ २ ॥
दुर्बुद्धिं च न मे देहि दुःशास्त्रावर्तने रतिम् ।
हापयस्व च दुर्मानं दुर्गुणं मोचय प्रभो ॥ ३ ॥
दुःसंगं दुष्क्रियां छिंधि हर लोकाटनात् पदौ ।
न नियोजय चक्षूंषि परदारादिदर्शने ॥ ४ ॥
दुष्प्रतिग्रहदुस्पर्शे करौ मा चोदय ध्रुवम् ।
अगम्यागमने गुह्यं घ्राणमाघ्राणनेऽसताम् ॥ ५ ॥
अपकर्षतु जिह्वां मे लोकवार्तादुरन्नतः ।
दुर्वार्तादुष्टशब्देभ्यो निवर्तय हरे श्रुती ॥ ६ ॥
भवदिच्छानुगं चेतो योग्यसद्विषयं भवेत् ।
यदृच्छालाभसंतृप्तं निश्वांचल्यं भवेत्त्वयि ॥ ७ ॥
सुज्ञानं सर्वदा देहि सच्छास्त्रावर्तने रतिम् ।
सत्संगं सत्क्रियां चैव पादौ त्वत्क्षेत्रसर्पणे ॥ ८ ॥
श्रीमध्वशास्त्रश्रवणे नियुंक्ष्व श्रवणे सदा ।
हयास्य चक्षूंषि च मे दर्शने सन्नियोजय ॥ ९ ॥
करौ त्वदर्चने नित्यं सुखतीर्थस्य लेखने ।
त्वदालापे त्वदुच्छिष्ट भोजने कुरुजिह्विकाम् ॥ १० ॥
घ्राणं भवतु निर्माल्या घ्राणने नमने शिरः ।
देहि मे तु ज्ञानभक्ति पशुपुत्रधनादिकम् ॥ ११ ॥
प्रार्थनादशकं चैत त् त्रिकाले यः पठेन्नरः ।
तस्याभीष्टं हयास्योऽसौ दत्वा रक्षति सर्वदा ॥ १२ ॥
॥ इति श्री वादिराजयतिकृतं प्रार्थनादशकस्तोत्रम् ॥